کلمه کاربری رمز عبور
مایلم هم اکنون عضو شوم رمز عبور را فراموش کرده ام
تعداد نمایش:2479
امتیاز: 1 2 3 4 5 6


بروزرسانی : جمعه 4 مرداد 1392
نويسنده : دکتر بریان هوسکینز    مترجم : ک. شادمان فر     منبع : Fire Protection Engineering
تخلیه اضطراری ساکنان در ساختمانهای مرتفع
این مقاله نگاهی به اجزائ زمان تخلیه اضطراری ساکنین و فرضیاتی که طراحان سیستم مسیر خروج اضطراری در ساختمان های مرتفع دارند می پردازد...

 تخلیه اضطراری ساکنان در ساختمانهای مرتفع

بیش از یک قرن، ساختمانهای بلند بشکل رویایی چشم انداز آسمان را در شهرهای مهم دستخوش تغییر قرار داده است. پیشرفت های فنی استفاده از فضا را در بالاترین سطح بشکل موثری برای انسان فراهم  ساخته است. ساختمانهای بلند چالش برای طراحان سیستم های مقابله با حریق که بیش از این در هیچ ساختمانی نبود، در پی داشته است.

مانند شماره پیش، شماره سال 2012 استاندارد 101 سازمان ملی مقابله با حریق NFPA، مبحث الزمات ایمنی برای انسانLife Safety Code  طراحان ساختمان را برای استفاده در اجرای موارد طراحی در سیستم های مسیر خروج اضطراری egress System در ساختمان موجاب می سازد. معیار اجرا در بخش 5.2.2 آمده است. بر اساس این بخش از مبحث الزمات، طراحان می بایست تفاوت بین انواع حریق را که در ساختمان ها رخ می دهد در نظر بگیرند، مثال چگونه حریق تاثیر گذار است، و چه مدت زمان برای تخلیه مطمئن برای ساکنان نیاز است.

زمانیکه با این دید به موضوع می نگرید، تمام تصورات و روش های طراحی می بایست در طرح فرضی گماشته شود. این بدان معنا است که طراح سیستم مسیر خروج اضطراری، می بایست فرضیه ای را بسط دهد که در آن واکنش ازدحام مردم در زمان تخلیه یک ساختمان مرتقع چگونه است! سپس این فرضیات می بایست در اعداد و ارقامی که موجود است محاسبه و بکار بسته شود.

آنچه که در استاندارد 101 سازمان ملی مقابله با حریق NFPA با صراحت بیان نشده است آن است که طراح سیستم مسیر خروج اضطراری نیازمند درک ماخذ این اعداد و ارقام  و چگونکی بکار بستن آنها در ساختمانهای مرتفع است. رفتار و واکنش انسان ممکن است در زمان تخلیه اضطراری در عبور از پلکان های کم شیب و کم تعداد در مقایسه با زمان تخلیه اضطراری در عبور از مسیر طولانی متفاوت باشد. یک آمادکی بلقوه بکاربستن معیارهای ایمنی در طراحی است. با شناخت کمی از داده ها می توان به ایمنی زیادی دست یافت و در زمان حادثه ساکنان ساختمان را دستخوش خطر نساخت.

این مقاله نگاهی به اجزائ زمان تخلیه اضطراری ساکنین و فرضیاتی که طراحان سیستم مسیر خروج اضطراری در ساختمان های مرتفع دارند می پردازد.  توجه بر روی حرکت بسمت و بر روی پلکان و بکار بستن داده ها است تا بتوان به یک معیار مطلوب دست یافت. چگونکی داده های جمع آوری شده در ارتباط با کاربرد آنها در استفاده در ساختمانهای مرتفع  مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهد گرفت. در انتها موارد دیگر در خروج اضطراری مورد بحث قرار خواهد گرفت.

اولین فرضیه: زمان مورد نیاز در شروع تخلیه

مهندس طراح سیستم مسیر خروج اضطراری می بایست دو وضعیت را بشکل موازی در نظر بگیرد. در یک سمت آتش در حال گسترش و قابل نفوذ در بخش های دیگر ساختمان است. و در سمت دیگر، جمعیت ساکن در ساختمان که می بایست به نقطه امنی منتقل شوند. برای ساکنان دیگر که دور از آتش هستند وجود یک نشانه مانند: بو آتش، دود، مشاهده شعله، یا شنیدن علائم هشدار دهنده بیش از آغاز تخلیه نیاز است. ساکنان دور از نقطه حریق پیش از زمان شروع تخلیه زمان کافی دارند. در یک ساختمان مرتفع ، مشاهده حریق یا نشانه های مستقیم آن غیر ممکن است بویژه برای آنها که در طبقات دورتر و یا مخالف هستند. در ساختمانهای مرتفع، احتمالا نیازی برای تخلیه تمام ساکنان تا زمان اعلام حریق سیستم های هشدار دهنده نیست.

مهندس طراح سیستم مسیر خروج اضطراری می تواند زمان اعلام حریق را در زمانی که برای خروج اضطراری در نظر گرفته  محاسبه کند. در این حالت، تصور آن است که ساکنان بمحض شنیدن هشدار حریق بسمت خروجی ها بشتابند. اساس کار بر آین است که ساکنان بمحض دریافت هشدار، به آن توجه کنند، درک کنند به چه معنی است، درک کنند که این هشدار برای آنها است، و سپس تصمیم به تخلیه ساختمان بگیرند. تحقیقات  نشان می دهد که اغلب مردم  به سه نشانه آنی حریق بی توجه هستند. حتی زمانیکه ساکنان در ساختمانهای مرتفع بی تردید متوجه هشدار حریق و یا وضعیت اضطراری می شوند، گفته می شود که به فعالیت های دیگر مشغول هستند.

زمانیکه از جدول زمانی تخلیه پیش از وقوع استفاده می کنید، آمارهای متعارف average values را بکار می بندید که دو محدودیت بلقوه بدنبال دارد. اول آنکه این داده ها از حوادث گوچک استنتاج می شود. آموزش و عوامل ناشناخته دیگر می تواند  زمان را کوتاه و یا طولانی کند. نیاز به اطلاعات آماری بیشتری است تا امکان دست یابی به زمان واقعی میسر شود. دوم استاندارد شماره 101 مقابله با حریق NFPA 101 بیان می کند که تمام ساکنان می بایست از منشائ حریق دور شوند تا در وضعیت غیره منتظره قرار نگیرند. چنانچه آن دسته از جمعیت که  آسیب پذیرتر هستند نیاز به زمان بیشتری برای تخلیه داشته باشند استفاده از آمارهای های متعارف average values بیش از رسیدن به وضعیت عادی خطرناک است.  

فرضیه دوم: حرکت در پلکان

برای تخلیه یک ساختمان مرتفع، پلگان برای پایین آمدن وعبور جمعیت در نظر گرفته می شود. در حالیکه زمان برای عبور جمعیت در سطح صاف در دست است، استاندارد مقابله با حریق شماره 101 این زمان را کاهش می دهد. پس از پایین آمدن از حدود یازده طبقه ظاهرا جمعیت در ازدحام زمان بیشتری را در خروج تا در ورود صرف می کنند.  

زمان فرود از پلکان در ساختمان های مرتفع حیاتی است. در حالیکه معمولا پلکان مکانی امن برای خروج بحساب می آیند، یک محاسبه ضعیف در زمان خروج ازحام جمعیت را پیش از رسیدن به پلکان در خروجی طبقات مسدود می سازد.  

یک تساوی که در محاسبات حرکت در پلکان بکار برده می شود در کتابچه انجمن مهندسی مقابله با حریق SFPE در دسترس است. برای ازدحام بیش از 0.54 نفر انسان در متر مربع و کمتر از 3.8 نفر انسان در متر مربع مقادیر کتابچه انجمن مهندسی مقابله با حریق SFPE برابر است با فرمول: S=K-akD ( Equation 1) یعنی: S برابر است با سرعت در یک خط طولی در متر در ثانیه یا در فوت در دقیقه. حرف D تراکم/ازدحام: نفر انسان در متر مربع یا نفر انسان در فوت مربع. حرف K برابر است با  

                                                                                                                              ادامه دارد